Το νέο έτος δεν χρειάζεται να το υποδεχτούμε με λίστες που βαραίνουν, ούτε με στόχους που μοιάζουν σαν αυστηρές υποχρεώσεις. Μπορούμε να το συναντήσουμε πιο απαλά, σαν να ανοίγουμε ένα παράθυρο και να αφήνουμε τον αέρα να μπει. Τα όνειρα δεν είναι συμβόλαια… Είναι ψίθυροι της ψυχής που μας δείχνουν μια κατεύθυνση, όχι έναν μονόδρομο. Και οι στόχοι μπορούν να είναι φάροι, όχι χρονόμετρα. Να φωτίζουν, όχι να πιέζουν…
Ας θέσουμε προθέσεις που αναπνέουν. Να δώσουμε χώρο στο “θα ήθελα” χωρίς να το φυλακίσουμε στο “πρέπει”. Γιατί στην πορεία του χρόνου, οι δρόμοι αλλάζουν μορφή. Άνθρωποι θα έρθουν απρόσμενα, άλλοι θα φύγουν σιωπηλά, και γεγονότα θα μας αγγίξουν χωρίς να τα έχουμε καλέσει. Δεν είναι αποτυχία όταν ένας στόχος μεταμορφώνεται. Είναι ένδειξη ότι μεγαλώνουμε, ότι ακούμε πιο προσεκτικά τη ζωή όπως ξεδιπλώνεται μπροστά μας…
Το Νέο Έτος μπορεί να γίνει ένας διάλογος και όχι μια δοκιμασία. Μια συνύπαρξη ανάμεσα σε αυτό που ονειρευόμαστε και σε αυτό που μας συναντά. Αν μείνουμε ανοιχτοί στις ανατροπές, αν επιτρέψουμε στα όνειρα να αλλάξουν σχήμα χωρίς ενοχή, τότε ίσως ανακαλύψουμε κάτι βαθύτερο: ότι η αξία δεν βρίσκεται στο να ελέγχουμε τα πάντα, αλλά στο να βαδίζουμε με εμπιστοσύνη, ευγένεια προς τον εαυτό μας και περιέργεια για όσα ακόμη δεν γνωρίζουμε. Και αυτό, από μόνο του, είναι ένας πολύτιμος στόχος…
Δρ. Ειρήνη Παπανικολάου
Ψυχολόγος / Συστημική – Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια