Κάποτε, υπήρχε ένα παιδί που δεν ήξερε αν η ζεστασιά θα μείνει ή αν θα χαθεί.
Έμαθε να αφουγκράζεται τις παύσεις ανάμεσα στις λέξεις,
να διαβάζει τα βλέμματα όπως άλλοι διαβάζουν βιβλία.
Έμαθε να προβλέπει καταιγίδες χωρίς να βλέπει τον ουρανό.
Η συναισθηματική του γη ήταν ασταθής. Κάθε χαμόγελο μπορούσε να γίνει ψύχρα,
κάθε αγκαλιά μπορούσε να μαζευτεί πίσω σαν κύμα που αλλάζει γνώμη.
Κι έτσι, μεγάλωσε με ένα αόρατο ένστικτο επιβίωσης —
την υπερανάλυση.
Ένα παιδί που προσπαθούσε να προλάβει τον πόνο πριν τον νιώσει.
Στην ενήλικη ζωή, αυτό το παιδί φορά κοστούμι, χαμογελά ευγενικά,
μα βαθιά μέσα του ακόμη σαρώνει τον ορίζοντα των σχέσεων:
“Τί εννοούσε; Γιατί το είπε έτσι; Μήπως κάτι άλλαξε;”
Η καρδιά του δεν ησυχάζει εύκολα.
Δεν θέλει πια να πληγωθεί από κάτι απρόβλεπτο. Γι’ αυτό προσπαθεί να προβλέψει τα πάντα.
Όμως, κάπου μέσα σε αυτό το άγρυπνο μυαλό,
υπάρχει μια ψιθυριστή αλήθεια:
ότι δεν χρειάζεται πια να στέκεται φρουρός στο κατώφλι κάθε συναισθήματος.
Ότι η ασφάλεια δεν βρίσκεται στο να γνωρίζει,
αλλά στο να επιτρέπει —
να επιτρέπει στους ανθρώπους να είναι άνθρωποι,
στις στιγμές να είναι στιγμές,
στον εαυτό του να μην ξέρει πάντα τί έρχεται.
Κι έτσι, αργά, με υπομονή,
το παιδί μέσα του αρχίζει να ξεκουράζεται.
Μαθαίνει ότι δεν χρειάζεται να ελέγχει για να είναι ασφαλές.
Ότι μπορεί να αγαπά χωρίς να προβλέπει.
Ότι κάποιες φορές, η αγάπη δεν έρχεται με προειδοποίηση. Έρχεται σιωπηλά, σαν φως που απλώς μένει…
Δρ. Ειρήνη Παπανικολάου
Ψυχολόγος / Συστημική – Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια
Εικόνα: Gillian Rule Art