Το πρωινό του Σαββάτου έχει μια διαφορετική αναπνοή. Δεν βιάζεται. Ανοίγει τον χρόνο απαλά, σαν σελίδα βιβλίου που ξέρεις πως θα σου κάνει καλό. Κάθεσαι στο αγαπημένο σου καφέ, εκεί όπου ο χώρος σε γνωρίζει πια, και το φλυτζάνι με το αγαπημένο σου ρόφημα φτάνει στα χέρια σου σαν σιωπηλή υπόσχεση φροντίδας…
Η πρώτη γουλιά δεν είναι απλώς γεύση… Είναι επιστροφή. Επιστροφή στον εαυτό σου. Σ’ εκείνο το κομμάτι σου που δεν έχει ρόλους, υποχρεώσεις, πρέπει. Μόνο παρουσία. Το βιβλίο ανοίγει μπροστά σου και, μαζί του, ανοίγει ένας ασφαλής εσωτερικός χώρος. Οι λέξεις δεν σε τραβούν μακριά από την πραγματικότητα. Σε βυθίζουν πιο βαθιά μέσα της, εκεί όπου μπορείς να ανασάνεις χωρίς άμυνα.
Αυτός ο χρόνος δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ψυχική ανάγκη. Είναι μια πράξη ήπιας αντίστασης απέναντι στη βιασύνη, μια δήλωση ότι αξίζεις να σε ακούς. Ότι η απόλαυση δεν χρειάζεται να δικαιολογηθεί. Ότι η φροντίδα μπορεί να είναι απλή: ένας καφές, ένα βιβλίο, ένα πρωινό χωρίς ενοχές.
Όταν δίνεις στον εαυτό σου τέτοιες στιγμές, δεν αποσύρεσαι από τη ζωή. Τη θρέφεις… Γεμίζεις σιωπηλά τα εσωτερικά σου αποθέματα, για να μπορείς μετά να είσαι παρών, αληθινός, πιο ήρεμος. Το Σάββατο πρωί γίνεται έτσι ένα μικρό θεραπευτικό τελετουργικό… Μια υπενθύμιση ότι μέσα στον θόρυβο του κόσμου, υπάρχει πάντα ένας χώρος που σου ανήκει. Και σε περιμένει…
Δρ. Ειρήνη Παπανικολάου
Ψυχολόγος / Συστημική – Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια
Εικόνα: Πίνακας του Leonid Khomich