Δεν είναι τα βήματα που κάναμε αυτά που βαραίνουν την ψυχή. Είναι εκείνα που άφησαν το αποτύπωμά τους μόνο στη σκέψη, ποτέ στο χώμα.
Όσα κρατήσαμε κρυμμένα, όσα αφήσαμε να μαραθούν μέσα μας πριν καν ανθίσουν.
Γιατί οι πιο σιωπηλές πληγές δεν έρχονται από τις πράξεις μας, αλλά από την απουσία τους.
Κάθε φορά που αφήσαμε μια επιθυμία να σβήσει χωρίς να της φυσήξουμε ζωή.
Κάθε στιγμή που σωπάσαμε ενώ μέσα μας έτρεμε μια αλήθεια που ζητούσε να ειπωθεί.
Κάθε επιλογή που γλιστρούσε από τα χέρια μας επειδή φοβηθήκαμε να την κρατήσουμε.
Εκεί γεννιούνται οι σκιές: στις αναβολές, στα δισταγμένα βλέμματα, στις λέξεις που δεν τόλμησαν να πάρουν σχήμα.
Είναι παράξενο πώς η ψυχή θυμάται περισσότερο τα ανείπωτα παρά τα ειπωμένα, περισσότερο τα αδούλευτα όνειρα παρά τα άγουρα λάθη.
Γιατί τα λάθη μας έχουν βάρος, αλλά τα ανεκπλήρωτα έχουν άηχες αλυσίδες.
Μας κρατούν καθηλωμένους σε μια εκδοχή του εαυτού μας που δεν υπήρξε ποτέ – αλλά θα μπορούσε.
Και όμως, μέσα σε αυτό τον πόνο υπάρχει μια υπόσχεση.
Η ζωή που δεν ζήσαμε δεν είναι χαμένη για πάντα. Απλώς περιμένει.
Περιμένει την πρώτη ρωγμή στο φόβο.
Την πρώτη λέξη που θα ειπωθεί χωρίς να μετρηθεί.
Το πρώτο βήμα που θα γίνει χωρίς να αναζητήσει έγκριση.
Τη στιγμή εκείνη που ο άνθρωπος θα αποφασίσει να φορέσει τη δική του αλήθεια, ακόμη κι αν τρέμουν τα χέρια του.
Ίσως η ψυχή να θεραπεύεται όχι όταν ανατρέχουμε στο παρελθόν, αλλά όταν ανακτούμε το μέλλον που εγκαταλείψαμε.
Όταν δίνουμε χώρο σε αυτό που δεν τολμήσαμε, να γίνει αυτό που είμαστε.
Όταν καταλαβαίνουμε ότι το θάρρος δεν είναι θόρυβος, αλλά μια ήρεμη, αποφασιστική ανάσα που λέει:
Τώρα. Ήρθε η σειρά της ζωής που περίμενε.
Και τότε, κάτι μέσα μας αρχίζει να επιστρέφει στο σπίτι του…
Δρ. Ειρήνη Παπανικολάου
Ψυχολόγος / Συστημική – Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια