Όπως γεννιούνται οι ψυχές όταν τις αγγίξει το φως. Στην ησυχία του θεραπευτικού χώρου, εκεί που ο πόνος γίνεται ψίθυρος, κι ο ψίθυρος βρίσκει λόγια – εκεί γεννήθηκαν ιστορίες. Γράφω. Όχι για να διδάξω. Αλλά για να θυμίσω πως κάθε ψυχή διψά για αλήθεια, για σύνδεση, για ένα βλέμμα που να λέει: “Σε βλέπω. Είμαι εδώ.” Το ένα βιβλίο μιλά τη γλώσσα του Ίρβιν Γιάλομ. Με υπαρξιακή τρυφερότητα. Με εκείνη την ακατέργαστη ειλικρίνεια που ξεδιπλώνεται όταν δυο άνθρωποι τολμούν να συναντηθούν αληθινά. Το άλλο, με φωνή Βιρτζίνια Σατιρ. Με μια αγκαλιά που χωρά όλη την οικογένεια – τις σιωπές της, τις πληγές της, τις ελπίδες της. Ένα ταξίδι επιστροφής στην αυθεντικότητα, στη ρίζα της αγάπης. Δύο μονοπάτια. Δύο τρόποι να συναντήσουμε τον Εαυτό και τον Άλλον. Δύο χοροί ψυχής, υφασμένοι με ιστορίες θεραπευτικές, βγαλμένες απ’ το βάθος της ανθρώπινης εμπειρίας. Με λέξεις που δεν εξηγούν – αλλά νιώθονται. Με στιγμές που δε γράφονται – παρά μόνο συμβαίνουν. Αυτά τα βιβλία είναι η ανάσα ανάμεσα στις συνεδρίες. Το ευχαριστώ μου σε κάθε άνθρωπο που μου εμπιστεύθηκε την εσωτερική του διαδρομή. Έρχονται σύντομα. Με καρδιά ανοιχτή και ψυχή γυμνή. Για όποιον νιώθει πως ήρθε η ώρα να θυμηθεί… Με ευγνωμοσύνη,
Δρ. Ειρήνη Παπανικολάου