Φέτος τα Χριστούγεννα, ας χαμηλώσουμε λίγο τον θόρυβο του κόσμου και ας πλησιάσουμε τον εαυτό μας με την ίδια τρυφερότητα που ανάβουμε ένα κερί στο σκοτάδι. Η αυτοφροντίδα δεν είναι πολυτέλεια ούτε εγωισμός. Είναι μια ήσυχη πράξη επιβίωσης, μια βαθιά ανάσα που μας θυμίζει ότι υπάρχουμε και αξίζουμε…
Χρειαζόμαστε χρόνο – όχι για να γίνουμε κάτι άλλο, αλλά για να επιστρέψουμε σε αυτό που ήδη είμαστε. Χρόνο χωρίς απαιτήσεις, χωρίς ρολόγια που πιέζουν, χωρίς “πρέπει”. Μέσα σε αυτόν τον χρόνο γεννιέται η ασφάλεια: το αίσθημα ότι μπορούμε να ακουμπήσουμε κάπου χωρίς να φοβόμαστε, ότι δεν χρειάζεται να είμαστε σε επιφυλακή.
Χρειαζόμαστε αγάπη, πρώτα από εμάς προς εμάς. Αγάπη που δεν διορθώνει, δεν συγκρίνει, δεν τιμωρεί. Μαζί της έρχεται η αποδοχή – το απαλό “είσαι αρκετός/ή όπως είσαι τώρα”. Και ο σεβασμός, εκείνος ο εσωτερικός τόνος που μας μιλάει χωρίς σκληρότητα, που θέτει όρια με καλοσύνη…
Χρειαζόμαστε ξεκούραση. Όχι μόνο για το σώμα, αλλά και για την ψυχή που κουράστηκε να αντέχει… Να της επιτρέψουμε να ξαπλώσει, να σωπάσει, να μην εξηγεί άλλο. Μέσα από την ξεκούραση ανθίζει η ειρήνη – μια σιωπηλή συμφιλίωση με όσα έγιναν και όσα δεν έγιναν.
Χρειαζόμαστε άνεση: μικρές ζεστές στιγμές, γνώριμες μυρωδιές, ένα βλέμμα που μας ησυχάζει. Και χρειαζόμαστε χαρά, όχι ως υποχρέωση των γιορτών, αλλά ως ήπια λάμψη – σαν φωτάκι που τρεμοπαίζει και λέει “είμαι εδώ”.
Φέτος τα Χριστούγεννα, ας γίνουμε το ασφαλές καταφύγιο για τον εαυτό μας. Ας τυλίξουμε την καρδιά μας με κατανόηση, όπως τυλίγουμε ένα δώρο με φροντίδα. Γιατί η πιο ουσιαστική γιορτή ξεκινά όταν θυμόμαστε ότι αξίζουμε να μας φερόμαστε καλά…
Δρ. Ειρήνη Παπανικολάου
Ψυχολόγος / Συστημική – Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια
Εικόνα: lucyclaireillustration