Μερικές φορές, η καρδιά μας μοιάζει με ένα δωμάτιο όπου συσσωρεύονται σκιές. Λέξεις που δεν ειπώθηκαν, πληγές που δεν έγιναν ποτέ χώμα, πρόσωπα που έμειναν στην πόρτα περιμένοντας μια συγγνώμη ή μια δεύτερη ευκαιρία. Κι όμως, εκεί μέσα, πίσω από το βάρος των αναμνήσεων, καίει ακόμη μια μικρή φλόγα: η ικανότητά μας να συγχωρούμε.
Η συγχώρεση δεν είναι παραίτηση. Δεν είναι μια άδεια εισόδου ξανά στη ζωή μας για όσους στάθηκαν δίπλα μας με τρόπο που πλήγωσε. Είναι, αντίθετα, μια βαθιά πράξη ελευθερίας. Μια πράξη που λέει: Δεν επιτρέπω σε αυτό που συνέβη να ορίζει το ποιος είμαι και το πού πηγαίνω. Συγχωρώ, όχι για να επιστρέψει κανείς στη ζωή μου, αλλά για να επιστρέψω εγώ στον εαυτό μου.
Η συγχώρεση είναι ένα χάδι στο εσωτερικό μας παιδί, που κουράστηκε να κουβαλάει βάρη που δεν του ανήκουν. Είναι μια ευγενική χειρονομία προς τον εαυτό μας, μια υπόσχεση ότι θα τον προστατεύουμε πιο τρυφερά στο μέλλον. Όταν αφήνουμε πίσω ανθρώπους και καταστάσεις που δεν μας υπηρετούν πλέον, δεν τους αρνούμαστε την αξία τους. Απλώς αναγνωρίζουμε ότι ο κύκλος ολοκληρώθηκε. Κάποιοι έρχονται για να μας διδάξουν, όχι για να μείνουν.
Το να απομακρυνθείς δεν σημαίνει πως δεν έχεις καρδιά. Συχνά σημαίνει ότι την έχεις φυλάξει με προσοχή. Συγχωρείς και συνεχίζεις, όχι για να δώσεις χώρο σε εκείνους, αλλά για να δώσεις χώρο στον εαυτό σου να ανθίσει ξανά – χωρίς θυμό, χωρίς πίκρα, χωρίς το βάρος του χθες.
Κι έτσι, ένα πρωί, χωρίς καν να το καταλάβεις, ανασαίνεις πιο ελαφρά. Γιατί αυτό που άφησες πίσω δεν ήταν οι άνθρωποι. Ήταν ο πόνος. Και αυτό που κράτησες δεν ήταν οι πληγές. Ήταν η σοφία.
Αυτό είναι το θαύμα της συγχώρεσης: δεν αλλάζει το παρελθόν, αλλά θεραπεύει το παρόν και ανοίγει τον δρόμο για ένα μέλλον πιο καθαρό, πιο αληθινό, πιο δικό σου….
Δρ. Ειρήνη Παπανικολάου
Ψυχολόγος / Συστημική – Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια