Ζούμε σε μια εποχή όπου οι σχέσεις φοβούνται το όνομά τους.
Αγγίζονται, μοιράζονται στιγμές, νύχτες, λέξεις μισές – αλλά διστάζουν να ειπωθούν δυνατά.
Όχι αγάπη. Όχι δέσμευση.
Μόνο ένα “βλέπουμε”, ένα “ό,τι βγει”, ένα αόρατο συμβόλαιο χωρίς υπογραφές.
Τα νέα παιδιά μεγαλώνουν μέσα σε αυτό το τοπίο ασάφειας.
Έμαθαν να κρατούν την καρδιά τους σε ετοιμότητα φυγής,
να νιώθουν χωρίς να φαίνονται,
να συνδέονται χωρίς να ριζώνουν.
Το situationship δεν είναι επιλογή – είναι άμυνα.
Μια προσπάθεια να αποφύγεις τον πόνο, καταλήγοντας όμως να τον ζεις σε δόσεις,
σιωπηλά, χωρίς δικαίωμα να τον ονομάσεις.
Και κάπως έτσι, αυτό που ξεκίνησε ως σύμπτωμα μιας νεότερης γενιάς,
άρχισε να μολύνει και τις παλαιότερες…
Άνθρωποι που κάποτε πίστευαν στη συνάντηση,
τώρα κρύβονται πίσω από οθόνες, ειδοποιήσεις και “δεν είμαι έτοιμος/η”.
Όχι επειδή δεν θέλουν.
Αλλά επειδή ξέμαθαν πώς.
Οι σχέσεις γίνονται απρόσωπες όχι γιατί λείπει το συναίσθημα,
αλλά γιατί λείπει το θάρρος.
Το θάρρος να πεις “σε θέλω εδώ”,
να αντέξεις την έκθεση,
να ρισκάρεις την απόρριψη αντί να ζεις στην ασφάλεια του περίπου.
Κι όμως, η ψυχή δεν τρέφεται με αοριστίες.
Χρειάζεται καθρέφτισμα, παρουσία, συνέχεια.
Χρειάζεται να τη δει κάποιος και να πει:
“Σε αναγνωρίζω. Σε επιλέγω.”
Ίσως η θεραπεία να ξεκινά από εκεί.
Από το να τολμήσουμε να δώσουμε ξανά όνομα στα πράγματα.
Να θυμηθούμε ότι η σύνδεση δεν είναι αδυναμία,
και ότι η αγάπη – ακόμα και όταν πονά –
είναι πιο ανθρώπινη από την απόσταση που δεν πληγώνει ποτέ,
αλλά ούτε και ζεσταίνει…
Γιατί στο τέλος, δεν μας τραυματίζει το να αγαπάμε.
Μας τραυματίζει το να υπάρχουμε δίπλα σε κάποιον
και να κάνουμε πως δεν συμβαίνει τίποτα…
Δρ. Ειρήνη Παπανικολάου
Ψυχολόγος / Συστημική – Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια