Καθώς τα Χριστούγεννα πλησιάζουν
και ο κόσμος ανάβει τα φώτα του με λαχτάρα, μια γλυκιά ανυπομονησία πλανιέται παντού – όμως για κάποιες καρδιές, κάτι μένει βαρύ και σιωπηλό.
Η χαρά του κόσμου μοιάζει να κυλά λίγο πιο μακριά, σαν να μην μπορεί να αγγίξει τις γωνιές εκείνες όπου κατοικεί η απουσία…
Ο ήχος από τα καμπανάκια,
οι πολύχρωμες γιρλάντες και τα στολισμένα παράθυρα
γίνονται υπενθυμίσεις ενός κενού που δεν γεμίζει…
Το άδειο κάθισμα στο γιορτινό τραπέζι,
οι ιστορίες που κάποτε έπλεκαν ζεστασιά,
τώρα μοιάζουν να αιωρούνται στη μνήμη
με μια γλυκόπικρη στοργή…
Δεν είναι απλώς η απουσία –
είναι η σιωπή που αφήνει πίσω της,
η λαχτάρα για μια φωνή, ένα γέλιο, ένα βλέμμα…
Κι όμως, μέσα σε αυτή τη σιωπηλή θλίψη,
υπάρχει μια λεπτή, τρυφερή πρόσκληση:
να τιμήσουμε αυτούς που δεν είναι πια εδώ,
να τους χωρέσουμε μέσα στη γιορτή,
να αφήσουμε τη μνήμη τους να φωτίσει το σκοτάδι
όπως μια μικρή φλόγα σε χειμωνιάτικη νύχτα…
Αυτές τις μέρες, μπορούμε να δημιουργήσουμε
μικρές ιεροτελεστίες μνήμης –
να ανάψουμε ένα κερί για εκείνους,
να αφηγηθούμε μια ιστορία που τους κρατά ζωντανούς,
να συνεχίσουμε μια παράδοση που αγαπούσαν,
ή απλώς να σταθούμε για λίγο ακίνητοι
και να νιώσουμε την παρουσία τους μέσα μας.
Γιατί η αγάπη δεν χάνεται. Μεταμορφώνεται…
Γίνεται ανάσα, γίνεται φως,
γίνεται μια ήρεμη δύναμη που μας συνοδεύει…
Και όσο αφήνουμε τις μνήμες να αναδυθούν
χωρίς να τις φοβόμαστε,
η απουσία μαλακώνει…
Γίνεται μια γέφυρα ανάμεσα στο τότε και στο τώρα,
μια απόδειξη ότι όσοι αγαπήθηκαν βαθιά
δεν παύουν ποτέ πραγματικά να υπάρχουν…
Έτσι, αυτά τα Χριστούγεννα,
ας επιτρέψουμε στη χαρά και στη λύπη
να συνυπάρξουν χωρίς περιορισμούς…
Ας γεμίσουμε το φως των γιορτών
με ένα πιο βαθύ, πιο ειλικρινές νόημα –
ένα νόημα που γεννιέται από την αγάπη,
την απώλεια, τη μνήμη,
και την ανθρώπινη καρδιά
που συνεχίζει να αγαπά,
ακόμα και μέσα στη σιωπή…
Δρ. Ειρήνη Παπανικολάου
Ψυχολόγος / Συστημική – Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια
Εικόνα: Esther Bennick – illustrator under a blankie