Υπάρχουν στιγμές που η καρδιά σπάει χωρίς θόρυβο. Μόνο με ένα ανεπαίσθητο ράγισμα, σαν το γυαλί που άντεχε χρόνια, ώσπου μια κρυφή ρωγμή το πρόδωσε. Έτσι μοιάζει η προδοσία μιας φιλίας. Δεν είναι πάντα κραυγαλέα. Συχνά γεννιέται μέσα σε σιωπές, σε λόγια που δεν ειπώθηκαν, σε γεγονότα που θάφτηκαν επίτηδες στη σκιά. Η απόκρυψη της αλήθειας αφήνει μια γεύση μεταλλική, σαν να σε δηλητηριάζει αργά η επίγνωση ότι κάτι σημαντικό σου έκρυψαν, όχι για να σε προστατέψουν, αλλά για να κρατήσουν κάτι πολύτιμο μόνο για τον εαυτό τους.
Κι εσύ μένεις με εκείνη τη διπλή πληγή: την πράξη και την εξαπάτηση. Την απώλεια και το ψέμα. Η καρδιά σου προσπαθεί να καταλάβει πού τελειώνει η αγάπη και πού αρχίζει η προδοσία, σαν να χαρτογραφεί έναν άγνωστο τόπο όπου τα σημάδια είναι μπερδεμένα και τίποτα δεν δείχνει τον δρόμο.
Όμως κάπου μέσα σου υπάρχει μια ήρεμη, καθαρή φωνή – η δική σου. Ψιθυρίζει ότι η αλήθεια, όσο κι αν πονά, είναι φως. Και το φως δεν χρειάζεται άδεια για να λάμψει.
Το πρώτο βήμα είναι να αναγνωρίσεις τί ακριβώς πληγώνει: η πράξη ή η πρόθεση; Το γεγονός ή το κενό που άφησε; Μόλις το δεις καθαρά, η σύγχυση αρχίζει να ξετυλίγεται.
Το δεύτερο βήμα είναι να δώσεις χώρο στον θυμό, στη λύπη, στην απογοήτευση. Δεν είναι αδυναμία – είναι δικαίωμα. Τα συναισθήματα που αρνούμαστε γίνονται αλυσίδες. Τα συναισθήματα που αναγνωρίζουμε γίνονται δρόμοι.
Και το τρίτο βήμα, το πιο δύσκολο: να στρέψεις την προσοχή σου από το «Γιατί μου το έκαναν;» στο «Τί χρειάζομαι εγώ τώρα;». Ίσως να θες απόσταση. Ίσως μια ειλικρινή συζήτηση. Ίσως να κλείσεις οριστικά μια πόρτα που κρατούσες ανοιχτή από συνήθεια. Ίσως απλώς χρόνο για να θυμηθείς ποιος είσαι χωρίς αυτό το βάρος.
Η προδοσία στη φιλία δεν ακυρώνει την αξία της φιλίας. Μόνο σε διδάσκει πιο καθαρά τί σημαίνει να στέκεται κάποιος δίπλα σου με αλήθεια. Σε μαθαίνει να προχωράς με περισσότερη σοφία, αλλά όχι με λιγότερη τρυφερότητα.
Και όταν έρθει η στιγμή που θα κάνεις το επόμενο βήμα – όσο μικρό κι αν είναι – θα νιώσεις μια παράξενη ανακούφιση. Όχι γιατί έφυγε ο πόνος, αλλά γιατί εσύ κινήθηκες. Γιατί επέλεξες να μην αφήσεις την προδοσία να καθορίσει την καρδιά σου..
Προχωράς όχι ξεχνώντας, αλλά καταλαβαίνοντας. Όχι αγνοώντας, αλλά δίνοντας νέο νόημα. Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε όσα χάνονται και όσα μένουν, γεννιέται μια νέα, πιο δυνατή εκδοχή του εαυτού σου – εκείνη που ξέρει να αγαπά με αλήθεια, και να στέκεται με ακεραιότητα, ακόμη κι όταν ο κόσμος γύρω της ραγίζει…
Δρ. Ειρήνη Παπανικολάου
Ψυχολόγος / Συστημική – Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια