Η βιβλιοθήκη ως έπιπλο είναι μια πράξη αυτογνωσίας. Δεν είναι απλώς ξύλο και ράφια. Είναι το περίγραμμα του εσωτερικού σου κόσμου. Στέκεται στον χώρο όπως στέκεται και ο νους: ανοιχτός, διαθέσιμος, έτοιμος να δεχτεί ό,τι επιλέγεις συνειδητά να κρατήσεις.
Είναι το παλάτι του νου, όχι επιβλητικό, αλλά κατοικήσιμο.
Κάθε βιβλίο που τοποθετείς επάνω της είναι μια ήρεμη δήλωση: αυτό με αφορά τώρα.
Άλλα μπαίνουν για να σε στηρίξουν, άλλα για να σε ταράξουν γλυκά, άλλα για να σου θυμίσουν ποιος ήσουν.
Κάποια μένουν καιρό σιωπηλά, περιμένοντας – όχι γιατί άργησες, αλλά γιατί ο νους χρειάζεται χρόνο για να φτάσει εκεί που πρέπει.
Η βιβλιοθήκη το ξέρει.
Και σε εμπιστεύεται…
Με τις συνεχείς προσθήκες, το παλάτι δεν βαραίνει.
Εξελίσσεται.
Τα ράφια γεμίζουν όπως γεμίζει και η εμπειρία: στρώμα πάνω σε στρώμα.
Δεν πετάς τα παλιά για να χωρέσουν τα καινούρια.
Τα βάζεις δίπλα τους.
Έτσι φαίνεται η διαδρομή σου.
Έτσι ο νους μαθαίνει ότι δεν χρειάζεται να ακυρώνει για να προχωρήσει.
Το νέο έτος έρχεται σαν πρόσκληση – όχι για ριζικές κατεδαφίσεις, αλλά για προσεκτικές επεκτάσεις.
Να προσθέσεις ένα βιβλίο που σε φοβίζει λίγο.
Ένα που σου υπόσχεται παρηγοριά.
Ένα που δεν καταλαβαίνεις ακόμη.
Εξελίσσοντας τη βιβλιοθήκη σου, εξελίσσεις το παλάτι του νου σου: του δίνεις περισσότερα δωμάτια, περισσότερα παράθυρα, περισσότερο φως.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο θεραπευτικό απ’ όλα: να ξεκινάς τη χρονιά όχι με την απαίτηση να αλλάξεις, αλλά με την πρόθεση να προσθέσεις.
Να φροντίσεις τον νου σου όπως φροντίζεις έναν χώρο που θέλεις να ζήσεις μέσα του.
Γιατί αυτό ακριβώς είναι η βιβλιοθήκη σου – το παλάτι στο οποίο επιστρέφεις για να θυμηθείς ποιος είσαι και ποιος μπορείς ακόμη να γίνεις…
Δρ. Ειρήνη Παπανικολάου
Ψυχολόγος / Συστημική – Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια