Μέσα σου κοιμάται μια δύναμη που δεν ζητά χειροκρότημα. Μόνο μια ανάσα πίστης για να ξυπνήσει.
Τη βλέπεις στις στιγμές που λυγίζεις κι όμως συνεχίζεις να αναπνέεις.
Στις νύχτες που σε πλακώνει η σιωπή, κι εσύ ψιθυρίζεις στον εαυτό σου
“θα περάσει”.
Και πράγματι περνά.
Δεν χρειάζεται να νιώθεις γενναίος για να είσαι.
Η γενναιότητα δεν είναι κραυγή – είναι ψίθυρος.
Είναι το απαλό “ναι” που λες στη ζωή,
ακόμα κι όταν φοβάσαι να την κοιτάξεις στα μάτια.
Ο άνθρωπος είναι πιο δυνατός απ’ όσο ξέρει,
γιατί κουβαλά μνήμες αντοχής γραμμένες στο σώμα του,
στην ανάσα, στα κόκαλα, στη μνήμη του φωτός.
Και είναι πιο γενναίος απ’ όσο νομίζει,
γιατί κάθε μέρα επιλέγει να σταθεί όρθιος –
ακόμα κι όταν η καρδιά του θέλει να σωπάσει.
Μην υποτιμάς την ήσυχη δύναμή σου.
Δεν χρειάζεται να νικήσεις τον κόσμο.
Αρκεί να μη σταματήσεις να περπατάς.
Ο δρόμος δεν ζητά τελειότητα – μόνο παρουσία.
Κι όταν κουραστείς, θυμήσου:
δεν είσαι λιγότερος επειδή φοβάσαι.
Είσαι άνθρωπος, κι αυτό από μόνο του
είναι η πιο βαθιά μορφή γενναιότητας…
Δρ. Ειρήνη Παπανικολάου
Ψυχολόγος / Συστημική – Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια
Εικόνα: Gabriella Barouch