Όλοι προσμένουμε κάτι… ή κάποιον.
Και μέσα σε αυτή την προσμονή, κρύβεται μια βαθιά ανθρώπινη αλήθεια:
πως η καρδιά μας ξέρει να τεντώνεται προς το αύριο,
όπως το φως απλώνεται πάνω στη θάλασσα λίγο πριν ξημερώσει.
Η αναμονή δεν είναι αδυναμία. Είναι ο λεπτός παλμός της ελπίδας,
εκείνος που μας θυμίζει πως ακόμη πιστεύουμε,
πως ακόμη έχουμε χώρο μέσα μας για το καινούριο,
για το θαύμα που μπορεί να πάρει τη μορφή ενός βλέμματος,
ενός ανθρώπου, μιας αλλαγής, ενός δικού μας αναστεναγμού.
Κάποιες φορές η προσμονή μοιάζει με βάρος,
σαν να κουβαλάει όλο το άγνωστο του κόσμου.
Άλλες, μοιάζει με απαλό χάδι.
Ένα «κρατήσου»,
ένα «πάρε δύναμη»,
ένα «κάτι έρχεται».
Και πραγματικά – κάτι έρχεται.
Πάντα.
Γιατί όσο αναπνέουμε, η ζωή ανοίγει παραθυράκια,
στέλνει μικρά σημάδια,
μαλακώνει το έδαφος για να φυτρώσει αυτό που περιμένουμε,
ή, πολλές φορές, αυτό που δεν ξέραμε καν ότι χρειαζόμασταν.
Ίσως να περιμένεις έναν άνθρωπο.
Ίσως μια απάντηση.
Ίσως μια αίσθηση πως ανήκεις.
Ή μήπως απλώς περιμένεις να ξανασυναντήσεις τον εαυτό σου;
Ό,τι κι αν είναι, μην βιάζεις τη διαδρομή.
Η προσμονή δεν σε κρατά ακίνητο.
Σε διαμορφώνει.
Σε κάνει να ανοίγεις χώρο μέσα σου για να χωρέσει το επόμενο.
Σε διδάσκει να ακούς πιο προσεκτικά,
να νιώθεις πιο βαθιά,
να εμπιστεύεσαι το ρυθμό της ζωής που ξέρει πότε να δώσει
και πότε να ξαναπάρει.
Κι όταν τελικά έρθει αυτό που προσμένεις –
ή όταν αντιληφθείς πως έχει ήδη έρθει και δεν το είδες –
θα καταλάβεις πως όλη η αναμονή ήταν μια μορφή προετοιμασίας,
μια άσκηση τρυφερότητας,
ένας τρόπος να συναντήσεις τον εαυτό σου πιο ώριμο,
πιο απαλό,
πιο αληθινό.
Γιατί όλοι προσμένουμε κάτι… ή κάποιον.
Μα ίσως, στο βάθος, όλοι προσμένουμε μια στιγμή που θα μας πει:
«Τώρα μπορείς. Τώρα είσαι έτοιμος. Προχώρα».
Δρ. Ειρήνη Παπανικολάου
Ψυχολόγος / Συστημική – Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια
Εικόνα: Laura L